DAG 1

Lieve mensen, zet u even recht, pak een kopje warme chocomelk en lees de avonturen van onze kleine artiesten in de sneeuw. Want wat was het een dag! Een dag met een gouden randje, een zilveren zonnetje en hier en daar een knalrood neusje.

Dagboek van SNEEUWKLASSEN MET DE KORNUIT  (Dag 1)

Na een busreis die gelukkig veiliger verliep dan een fietstochtje op gladde klinkers, kwamen we eindelijk aan. De deuren van de bus zwaaiden open en… pats! Een frisse neus die je meteen vertelt: “Kornuiten, we zijn er niet om te zonnebaden.” Het uitladen van de koffers was een schouwspel op zich. Zoveel koffers, zoveel kleuren, en allemaal gevuld met dromen (en waarschijnlijk te veel reservekleding).

Na een ontbijtje dat zo lekker was dat je er bijna een gedicht over zou schrijven, was het tijd voor de grote metamorfose. We gingen de ski’s en skischoenen halen. Ik kan u vertellen: een kornuitje in een skischoen, dat is alsof je een pinguïn vraagt om op stelten te lopen. Een hoop geworstel, een beetje getrek, maar uiteindelijk stonden ze daar. Klaar om de berg te trotseren, of in ieder geval te proberen niet om te vallen voor we bij de lift waren.

Toen kwam de eerste les. En geloof me, het was werken geblazen! Zwoegen en zweten in de vrieskou, dat is een kunst apart. Maar onze kornuitjes? Die luisterden alsof er vandaag al een wereldbekerwedstrijd te winnen viel. Het ging zó schitterend dat iedereen op de eerste dag al op de skilift zat. Daar gingen ze, de wijde wereld tegemoet. Een prachtig gezicht, die kleine stipjes tegen de witte helling.

Tussen de middag wachtte ons een bord spaghetti. En we weten allemaal: spaghetti eten met rode wangetjes en hongerige maagjes, dat is het mooiste theater dat er bestaat. Slurpen mag, zolang het maar met een glimlach gebeurt.

De namiddag was… laten we zeggen “karakteristiek fris”. En de zon, die piepte maar af en toe.  Bij het vieruurtje zagen we het resultaat: een verzameling rode wangetjes waar een rijpe tomaat jaloers op zou zijn. Gezond, monter en voldaan.

Na een warme douche was het tijd voor het feestmaal: schnitzel met goudgele krokante aardappelstaafjes  =frietjes. Een klassieker die erin ging als koek. Daarna werden de pennen geslepen voor de brieven naar huis. “Lieve mama, ik kan skiën en de frietjes zijn lekker.” Meer moet dat niet zijn, toch?

Nog even ‘De Mol’ gespeeld: wie is er te vertrouwen, wie saboteert onze spelletjes… zalig speuren  – en daarna… oogjes toe. Nu liggen ze onder de dikke dekens, dromend van liften, schnitzels en de glinstering in de sneeuw.

Dag 1 zit erop en het was een cadeautje met een strik erom.

Tot morgen, als de zon weer over de topjes gluurt!

 

Het sneeuwklasteam